Ένα διήγημα που είχε γράφτει πριν αρκετά χρόνια, για την Πρωτοχρονιά. Την κάθε Πρωτοχρονιά.

Είμαι η Ελένη και είμαι καλά! Σχεδόν δηλαδή. Προς το παρόν, είμαι ξαπλωμένη ένα δίωρο τώρα, στον καναπέ και περιμένω την Πρωτοχρονιά. Κοιτώ κάθε 5 λεπτά το ρολόι δίπλα μου, που δείχνει μόλις 6:10. Ωραία! Από το 2013 μένουν μόνο 6 ώρες περίπου. Περιμένω να περάσει η ώρα, για να πάω στο ρεβεγιόν της κολλητής μου. Με ένα περιοδικό στα χέρια διαβάζω για το μακιγιάζ του χειμώνα και σκέφτομαι όσα πάνε στραβά στη ζωή μου. Τα πάντα δηλαδή.

Τουλάχιστον σε λίγες ώρες θα ετοιμαστώ να πάω στην Άννα. Η Άννα είναι η κολλητή μου για καμιά δεκαετία τώρα. Δηλαδή από το πρώτο έτος της σχολής αρχιτεκτονικής, που κάτσαμε δίπλα-δίπλα, διότι είχαμε φτάσει και οι δύο αργά και δεν είχαμε και μεγάλη επιλογή θέσης στο αμφιθέατρο. Τότε ήταν που γνωριστήκαμε και ξεκινήσαμε αμέσως να κάνουμε παρέα. Και να, δέκα χρόνια μετά, και σχεδόν δεν μιλιόμαστε. Βασικά, αναρωτιέμαι αν θα έπρεπε καν να πάω στο ρεβεγιόν. Άλλωστε, με είχε καλέσει πριν τον τσακωμό μας.

Τέλεια, αυτή η χρονιά ήταν τέλεια. Επίσημα μπορώ να πω πλέον, πως το 2013 ήταν η χειρότερη χρονιά μου.

6:15. Μάλλον θα πάω. Πρώτον, είναι παραμονή πρωτοχρονιάς! Πόσο άθλιο θα είναι να την περάσω μόνη μου σπίτι, επειδή κανείς δε με κάλεσε; Άλλωστε πρέπει να τη δω κάποια στιγμή, έχει περάσει ήδη ένας μήνας από τον τσακωμό μας, και μου λείπει . Αλλά τι περιμένεις, όταν όλη η χρονιά έχει πάει τόσο χάλια; Αν το 2014 δεν είναι καλύτερο, καλύτερα να τα μαζέψω και να πάω σε ένα ακριτικό νησάκι να ζήσω παρέα με τους γλάρους.

Πρώτα έχασα τη δουλειά μου. Οικονομική κρίση λέει και κάνει περικοπές. Και πόσο μ’ άρεσε η δουλειά μου…ωραίο γραφείο, μεγάλο και η κατασκευαστική εταιρεία που δούλευα ήταν από τις καλύτερες. Πλέον, εδώ και τέσσερις μήνες δουλεύω στο καφενείο της γειτονιάς. Ακριβώς! Όχι καφέ, όχι καφετέρια, αλλά καφενείο. Πρακτικά, αυτό σημαίνει πως βουίζουν τα αυτιά μου όλη μέρα από το τάκα-τούκα του ζαριού, που παίζουν όλοι οι υπερήλικοι συνέχεια. Από το πρωί ως το κλείσιμο. Πώς αντέχουν; Και μετά σου λέει αδύναμη τρίτη ηλικία. Άσε ρε. Πέραν του ότι σιχαίνομαι τη δουλειά μου, είναι και ο εργοδότης μου φοβερά απαιτητικός. Τι πάει να πει είναι δουλειά μου να ταξινομώ τα καλαμάκια με βάση το χρώμα τους; Αριστερά τα ανοιχτόχρωμα, δεξιά τα σκουρόχρωμα. Αν το ακούσω άλλη μια φορά….

Φυσικά, δουλεύω και τις δώδεκα ώρες που είναι ανοιχτό το καφενείο και παίρνω λίγο πιο κάτω από το βασικό διότι «πρέπει να αισθάνομαι και τυχερή που τον έχω» είναι τα ακριβή λόγια του εργοδότη(όχι αφεντικό, γιατί αφεντικό έχουν τα σκυλιά)την ώρα που ξύνει το πόδι του πάνω στον πάγκο. Τέλεια.

Η ώρα είναι μόλις επτά! Λέω να πέσω για ύπνο και κατά τις δέκα να ξεκινήσω να ετοιμάζομαι. Καλά μη φανταστείς, θα βάλω ένα φόρεμα, κότσο τα μαλλιά και σε κανά μισάωρο θα βρίσκομαι στην Άννα που μένει σχετικά κοντά.

Σέρνομαι ως το κρεβάτι μου, έχοντας χάσει τη θέληση για ζωή οριστικά, αλλά όπως είναι φυσικό, όταν θες να κοιμηθείς, ξεκινά ένα γαϊτανάκι σκέψεων. Θυμάμαι την πρώτη μέρα στην κατασκευαστική εταιρεία. Υπήρχε μια μεγάλη είσοδος με σιντριβάνι, θυρωρό να σου ανοίγει την πόρτα και εγώ να μπαίνω με το ταγιεράκι μου, όλο χαμόγελο, αφού πίστευα πως το μέλλον ανοίγεται μπροστά μου. Όντως ανοίχτηκε. Ξαναέκλεισε βέβαια δύο χρόνια μετά. Τόση δουλειά, και όλα πήγαν χαμένα στο όνομα «της οικονομικής κρίσης». Θυμάμαι την πρώτη μέρα, ένιωθα τόσο χαρούμενη, τόσο αισιόδοξα. Η αλήθεια είναι πως σκέφτομαι εκείνη τη μέρα τακτικά συνήθως όταν προσέχω να κάνω καλό καϊμάκι στον ελληνικό. Πως κατέληξα εδώ; Από τα αρχιτεκτονικά σχέδια για μεγάλα γραφεία, στα ανοιχτόχρωμα καλαμάκια που πρέπει να μπαίνουν δεξιά… Φτου…αριστερά μπαίνουν τα ανοιχτόχρωμα.

Γυρίζω από την άλλη πλευρά και τραβάω το πάπλωμα ακόμα πιο πάνω. Είναι φορές που θέλω να μείνω εδώ για πάντα ή τουλάχιστον μέχρι να τελειώσει αυτή η απαίσια χρονιά.

Λίγο μετά την απόλυση μου ανακάλυψα και τον παράλληλο δεσμό του Γιώργου. Ήμασταν ζευγάρι δύο χρόνια. Τον τρίτο χρόνο (2012) αποφασίσαμε να αρραβωνιαστούμε, διότι και το βιολογικό μου ρολόι είχε ξεκινήσει να χτυπά. Η αλήθεια πως μαζί με το ρολόι είχε ξεκινήσει να χτυπάει όλη η Swatch κάθε φορά που τον έβλεπα. Ένας κούκλος είναι. Γαμώτο! Φυσικά δεν ήμουν η μόνη που πρόσεχε πόσο τέλειος ήταν. Το πρόσεξε και φίλη του κολλητού του! Ω ναι! Τώρα αυτοί οι δύο είναι μαζί, εκείνη έμεινε έγκυος και αυτός τρέχει όλο χαρά να διαλέξει χρώμα για το παιδικό δωμάτιο, διατυμπανίζοντας ότι είναι το τελειότερο πράγμα που του έχει συμβεί στη ζωή του. Σημειωτέον πως όταν είχαμε αρραβωνιαστεί και έκανα μια –απλή- νύξη για παιδί εκείνος είχε πνιγεί με την μπύρα του, και εγώ καθάριζα το χαλί μία ώρα. Τώρα αυτός είναι σε πελάγη ευτυχίας με την επί πεντε μήνες σύντροφο του και εγώ πάω από τον καναπέ στο καφενείο και πάλι πίσω και έχω και έναν λεκέ στο χαλί!

Το 2014 θα είναι σίγουρα η χρονιά μου. Από το βράδυ της Πρωτοχρονιάς κιόλας, θα ξεκινήσει να αλλάζει. Θα παρατήσω τη δουλειά μου, αν και ναι θα μου λείψουν τόσο τα ανοιχτόχρωμα καλαμάκια που μπαίνουν δεξιά. Όχι ρε γαμώτο, αριστερά μπαίνουν. Μα τι πρόβλημα έχω και το ξεχνάω συνέχεια; Θα βγω και με τον Κώστα που το παλεύει μήνες τώρα. Δουλεύει στο κατάστημα της κινητής τηλεφωνίας δίπλα στο καφενείο και όλο λέει να βγούμε, αλλά εγώ είμαι στη φάση που σχεδιάζω σχέδιο δολοφονίας του Γιώργου. Το τελευταίο εξάμηνο τα είχε παράλληλα και με τις δύο και εγώ στον κόσμου μου. Δοκίμαζα γλάσο για την γαμήλια τούρτα. Φυσικά η άλλη το ήξερε, ήθελε λέει να σιγουρευτούν πως θέλουν να είναι μαζί. Νομίζω κάπου μετά το πορτ-μπεμπέ πείστηκαν. Δε μπορώ να το σκέφτομαι, μου έρχεται να βάλω τα κλάματα που εκείνος είναι ευτυχισμένος με κάποια άλλη, και εγώ παραμονή Πρωτοχρονιάς είμαι κουκουλωμένη με το πάπλωμα.

9:45. Με αυτά και με αυτά δεν πρόλαβα να κοιμηθώ και τώρα πρέπει να ξεκινήσω. Να της πάω γλυκά; Λουλούδια; Ποτό; Τι λέει καλύτερα «συγνώμη για το άδικο ξέσπασμα μου την ώρα που εσύ μου έλεγες για την προαγωγή σου». Η αλήθεια είναι πως της μίλησα άσχημα. Την ώρα που εκείνη έπαιρνε προαγωγή και έλαμπε από ευτυχία, εγώ έβλεπα την επαγγελματική μου καριέρα να καταρρέει. Ήταν άδικο να βγάλω τόση κακία μόνο και μόνο επειδή εκείνη τα κατάφερε καλύτερα. Ξέρω ότι είναι πιο ταλαντούχα από μένα, γι αυτό και μου βγήκε τόσο κόμπλεξ. Εδώ και τρεις βδομάδες που έγινε ο τσακωμός, δεν έχω απαντήσει καν στα δύο τηλέφωνα που μου έκανε, γιατί δεν ήθελα να μου τρίψει στη μούρη την προαγωγή της. Δε θα το έκανε ποτέ, το ξέρω, αλλά και μόνο η σκέψη ότι πάει για δουλειά κάθε πρωί στην μεγαλύτερη κατασκευαστική ως υποδιευθύντρια με τρέλαινε! Σήμερα είναι η ευκαιρία μου να επανορθώσω, ώστε να ξεκινήσει τουλάχιστον καλά το νέα έτος.

Η Άννα ανοίγει την πόρτα, με κοιτά με τα υπέροχα πράσινα μάτια της και πέφτει στην αγκαλιά μου. Τα γλυκά θρυμματίζονται ανάμεσά μας. Με πιάνουν τα κλάματα, που σίγουρα θα έχουν συνέχεια. Την απομακρύνω, της εύχομαι η χρονιά της να είναι τέλεια και περνώ μέσα.

Κόσμος πολύς, να πίνει να διασκεδάζει και εγώ σε μια γωνιά να περιμένω να φύγει αυτός ο χρόνος επιτέλους. Το νιώθω πως το 2014 θα είναι η χρονιά μου. Δε θα αφήσω τίποτα να σταθεί εμπόδιο. Σε δέκα λεπτά που το ρολόι θα πάει δώδεκα θα νιώσω αυτόν τον ηλεκτρισμό που νιώθεις όταν ξέρεις πως κάτι καλό πάει να γίνει.

5….4…..3…..2…..1….. Καλή χρονιά!!!!! Ευτυχισμένο το 2014!!!!

Αυτό ήταν. Θα παραιτηθώ από τη σκατοδουλειά με τα καλαμάκια, θα σβήσω το τηλέφωνο του Γιώργου σε ένα ωραίο τελετουργικό με την Άννα που θα κάψουμε όλες τις φωτογραφίες του. Ίσως να φέρουμε και βουντού, θα δούμε!

Ο κόσμος γύρω μου χορεύει και τραγουδάει. Εγώ στη γωνιά μου βουτηγμένη στα φιστίκια. Ωραία το νέο έτος θα με βρει με δύο κιλά πάνω! Ναι αλλά από αύριο ξεκινάω και δίαιτα.

Η ώρα είναι ήδη έξι και όλοι ετοιμάζονται να φύγουν. Έχουν ένα πλατύ χαμόγελο, που δεν καταλαβαίνω. Εγώ πέρασα το βράδυ μου απολογούμενη στην Άννα και στη γωνία μου μιλώντας με μια φίλη, την Ευδοκία που μου ανέλυε πόσο τέλεια είναι η ζωή της. Τι ωραία, τρίψ’ το κι άλλο στη μούρη μου, μπορείς! Νόμιζα ότι μόλις μπει η νέα χρονιά θα νιώσω πυροτεχνήματα, θα νιώσω τον εξαγνισμό μου από τα παλιά και τη νέα μου ζωή να απλώνεται μπροστά μου. Που είναι λοιπόν όλα αυτά; Στο μπολ με τα φιστίκια;

Χαιρετώ την Άννα με την υπόσχεση πως θα την πάρω αύριο τηλέφωνο να πάμε για καφέ. Μου ‘χει λείψει πολύ άλλωστε.

Οδηγώ σαν υπνωτισμένη. Οι δρόμοι έχουν κίνηση και γλυκοχαράζει. Φτάνω στο σπίτι, στο κρεβάτι που πριν μόλις δέκα ώρες πέρναγε η ζωή από μπροστά μου. Όλα φαίνονται ίδια. Πότε θα αλλάξουν; Αφού πέρασε το 2013, γιατί όλα έχουν μείνει ίδια; Το μόνο που άλλαξε, είναι ότι κοιμήθηκα τα ξημερώματα. Στο ίδιο κρεβάτι, με τις ίδιες σκέψεις, την ίδια μέρα.